Araw: Agosto 29, 2012

Ang Himig Natin

*songwriters

*songwriters… zombies?

Namamatay na raw ang OPM. Nakalulungkot. Ang totoo- masakit. Pero siyempre tutol ako sa isiping iyon. Sa ngayon, ang pananaw ko ay ito- hindi totoong patay na o namamatay ang OPM. Tumitingin lamang tayo gamit ang maling perspektibo. Oo, maraming problema, pero hindi pa rin natin masasabing namamatay na ang lokal na industriya ng musika sa kabuuan.

Narito ang ilang mga artikulo at blog na nangahas ipahayag sa mundo ng Web na “OPM is dead.” :

OPM’s Greatest Hits and Misses ni Shinji Manlangit (Philippine Star)

http://www.philstar.com/Article.aspx?articleId=841518&publicationSubCategoryId=448

The Life and Death of OPM ni Don Jaucian (Philippine Star)

http://www.philstar.com/Article.aspx?articleId=841513

OPM is Dead, So Sue Me ni Leloy Claudio

http://www.gmanetwork.com/news/story/271491/opinion/blogs/opm-is-dead-so-sue-me

___________________________________________

Gusto kong sabihing nagkakamali o nag-iimbento lamang sila. Pero sa kasalukuyan, wala pa akong karapatang gawin ‘yon. Gusto kong suportahan at gawing adbokasiya ang muling pag-angat ng OPM ngunit sa ngayon, kulang pa ako sa kaalaman. Sabi nga sa Sci10 class, hindi sapat ang intent at passion- dahil kailangan itong samahan ng knowledge at objectivity.

Siguro sa mga susunod na araw o buwan, makahahanap din ako ng oras para pag-aralan ang mga bagay na dapat kong alamin tungkol sa industriya ng musika sa ating bansa. Basta sa ngayon, nais ko na lamang umasa na hindi pa tuluyang patay ang OPM kundi naghihintay lamang ng mga taong handang sumagip dito.

___________________________________________

Narito naman ang ilang artikulo at blog na kumokontra sa isiping “OPM is dead.” Sana nga, hindi sila nagkakamali.

Is OPM Dead? ni Twinky Lagdameo

http://www.radiorepublic.ph/post/is-opm-dead

On OPM ni Rain Contreras

http://raincontreras.com/2012/08/26/on-opm/

OPM isn’t dead you idiot. ni Carlo Casas

http://thecasas.wordpress.com/2012/08/25/opm-isnt-dead-you-idiot/

___________________________________________

Kapag natapos na ang lahat ng exams at kung ano-ano pa ngayong sem, maaring gumawa rin ako ng sariling blog entry na nagpapahayag ng opinyon tungkol sa isyung ito. Pero hindi pa ngayon iyon.

Advertisements

Hamon

Marami akong pangarap, marami akong gustong gawin. At blessed ako dahil nabibigyan ako ng pagkakataon na isakatuparan ang karamihan sa mga iyon. Pero kulang pa. Hindi ako nagli-live up sa mga commitments na kinukuha ko. Hindiko isinasakripisyo ang sarili ko. Hindi pa ako lubusang nagtataya. Oo, masaya ako ngayon pero alam kong hindi iyon ganap. Gusto kong mabuhay- hindi lamang para sa aking sarili kundi pati na rin sa mga taong mahal ko, sa aking kapuwa at lalung-lalo na sa Diyos. Gusto kong ihandog ang buhay ko sa sinasabi ng Theo na “thou” at “Thou”- maging daluyan ng lakas at pagpapala, maging tunay na “blessed to be a blessing.” Gusto kong kayanin. Gusto kong mag-excel Alam kong kakayanin ko. Tiwala lang. Bawas sa katamaran, pagiging makasarili at inconsiderate. Gawing produktibo ang bawat araw. Dito ako magsisimula. Mahirap. Pahirap na nang pahirap. Pero gusto kong kayanin. At kakayanin ko.

Ang Pinagsimulan ng Lahat

Kababangon ko lamang mula sa kamatayan kagabi. Pinagbabato ko ng sangkatutak na katanungan ang aking sarili- “Sino nga ba ako?”, “Ano nga ba ang gusto kong gawin?”, “Bakit ko ba ito ginagawa?”, “Masaya ba ako?”, “Paano ba ako magiging masaya?”, “Ano bang dapat kong gawin?”, blah blah blah. Umiyak ako, humagulhol, nawalan ng pag-asa. Pero tapos na iyon. Okey na ako ulit ngayon.

Pero bago pa man bumalik sa normal ang pintig ng puso at daloy ng dugo ko kagabi, naisipan kong sumulat. Ng ano? Wala akong idea n’ong una. Wala lang. Basta gusto kong sumulat. At iyon nga ang ginawa ko. Hindi ako sumulat dahil gusto kong may mailagay sa blog. Ang kathang naisulat ko ang dahilan kaya ako gumawa ng blog. Kung maipagpapatuloy ko ito ay hindi ko alam. Mukhang masaya kaya sinubukan ko lang. Wala namang mawawala. Yata.